کارشناسان نکاتی را برای شناسایی الماس های آزمایشگاهی به اشتراک می گذارند

آیا تا به حال به این فکر کرده‌اید که آیا آن الماس‌های درخشان از نعمت‌های طبیعت می‌آیند یا از آزمایشگاه‌های علمی؟ با گزینه‌های بی‌شماری که در بازار موجود است، مصرف‌کنندگان چگونه می‌توانند اطمینان حاصل کنند که الماس‌های اصل و باکیفیت خریداری می‌کنند؟ این مقاله به بررسی تفاوت‌های بین الماس‌های آزمایشگاهی و طبیعی می‌پردازد و در عین حال روش‌های شناسایی عملی را ارائه می‌دهد.

شباهت‌های اساسی

الماس‌های آزمایشگاهی تقریباً دارای خواص فیزیکی، شیمیایی و نوری یکسانی با همتایان طبیعی خود هستند. این شباهت، تمایز بصری را بدون تجهیزات تخصصی غیرممکن می‌کند. با این حال، تکنیک‌های گوهرشناسی حرفه‌ای می‌توانند به طور قابل اعتمادی بین آنها تمایز قائل شوند.

روش‌های شناسایی علمی

ابزارهای تخصصی آزمایش الماس، ویژگی‌های میکروسکوپی از جمله الگوهای رشد و عناصر کمیاب را تجزیه و تحلیل می‌کنند. الماس‌های طبیعی معمولاً نوارهای رشد منحصربه‌فردی را نشان می‌دهند که در سنگ‌های آزمایشگاهی وجود ندارند. برخی از الماس‌های مصنوعی ممکن است حاوی مقادیر کمی نیتروژن یا بور باشند - عناصری که به ندرت در الماس‌های طبیعی یافت می‌شوند.

تأیید گواهی

آزمایشگاه‌های گوهرشناسی معتبر مانند GIA (مؤسسه گوهرشناسی آمریکا) و IGI (مؤسسه بین‌المللی گوهرشناسی) گواهی‌های دقیقی ارائه می‌دهند که به وضوح منشأ الماس را مشخص می‌کند. گواهی‌ها در صورت لزوم، سنگ‌ها را به عنوان «آزمایشگاهی» یا «مصنوعی» برچسب‌گذاری می‌کنند.

ملاحظات قیمت

الماس‌های آزمایشگاهی عموماً به طور قابل توجهی کمتر از الماس‌های طبیعی با کیفیت مشابه هزینه دارند. قیمت‌های غیرعادی پایین باید باعث بررسی دقیق اصالت الماس از طریق کانال‌های گواهی مناسب شود.

تمایز بین الماس‌های طبیعی و آزمایشگاهی به تخصص و تجهیزات حرفه‌ای نیاز دارد. مصرف‌کنندگان باید از جواهرسازان معتبر خرید کنند، تمام گواهی‌ها را با دقت بررسی کنند و هنگام سرمایه‌گذاری‌های قابل توجه در جواهرات الماس، تأیید مستقل را در نظر بگیرند.